ตอนนี้เราสองคนมีเรื่องที่ไม่สบายใจมากๆ

เพราะเรืองตำแหน่งหน้าที่การงานนี่แหละ
เพราะที่รักของหนูจะต้องถูกย้ายกลับไปอยู่ที่เดิม

ที่ที่มันไกลบ้าน ทำให้เสี่ยงที่จะต้องเดินทางไปมา โดยเฉพาะในพื้นที่สีแดงแบบนี้

เราพยายามทั้งคู่เพื่อที่จะให้ได้อยู่ด้วยกัน

แต่...ก็นั่นแหละ ทุกอย่างมันไม่ได้เป็นไปตามอย่างที่เราหวังเสมอไปหรอก
ชีวิตมันก็ต้องมีอุปสรรคกันบ้าง

มันเครียดนะ การที่เราต้องพยายามอะไรมากๆ ทั้งๆที่มันดูเลือนลาง

เราหวังที่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นอยู่ด้วยกัน แต่มันก็อย่างว่าล่ะ

อุปสรรคมีเข้ามาให้เราแชร์ความรู้สึกที่ดีและเลวร้ายด้วยกัน

ปัญหามันทำให้เราเงียบ ทำให้เราพูดกันน้อยลง

มันก็เลยกลายเป็น ความเงียบที่ทรมานเราทั้งสองคน

วันนี้... เมื่อเราได้กอดกัน แทบจะไม่ต้องพูดกันเลยด้วยซ้ำ

น้ำตาของเราทั้งสองก็ไหลอาบแก้ม ความเข้าใจมันก่อตัวขึ้นเองได้โดยไร้กำแพงกีดกั้น

แปลกเนอะ คำพูดนับร้อยพันก็ไม่จำเป็นเลย ณ ตอนนั้น

ขอบคุณความอบอุ่นแบบนี้จริงๆ ที่ทำให้เราเป็นเราในทุกวันนี้

ขอบคุณฟอร์ดที่น่ารักแบบนี้เสมอมา

ขอโทษที่อาจช่วยอะไรฟอร์ดไม่ได้มาก

แต่รักมากกก และจะพยายามเข้าใจและเป็นกำลังใจให้ฟอร์ดตลอดไป

รักนะคะ... ที่รักของหนู